Ik ben dus Xander, sinds september 2024 woon ik in Utrecht, Leidsche Rijn. Een plek die ik nauwelijks kende, maar die ik in korte tijd erg ben gaan waarderen. Hier vanuit bijna letterlijk het midden van Nederland ben ik zo op mijn werk in Amsterdam, bij familie en vrienden of bij de festivals die in de zomer altijd verspreid over het land plaatsvinden. En – niet onbelangrijk – mijn vriendin en haar kinderen wonen nu op nog geen 20 minuten fietsen van me vandaan.
Voordat ik naar Utrecht kwam, heb ik ruim 15 jaar in Haarlem gewoond en daarvoor het dubbele in Lelystad, waar ik ben opgegroeid. Ik ben geboren in Delft in 1973 en dan kan je nagaan hoe oud ik inmiddels ben. Van Delft weet ik niet zoveel meer, omdat we op mijn derde al naar Lelystad verhuisden vanwege woningnood in de randstad (what’s new?). En ofschoon Lelystad niet de meeste aansprekende stad is en er zelfs regelmatig grappen over worden gemaakt, zie ik dat toch wel als de plek waar ik vandaan kom. Ik heb me altijd goed vermaakt op school, in de winkel waar ik werkte en – niet in de laatste plaats – op de tennisclub, waar ik bijna elke dag wel te vinden was.
Tennis was mijn favoriete sport, maar daarnaast heb ik ook gevoetbald, 1 jaar mijn geluk beproefd in karate (geen succes) en kon ik vrij goed hardlopen. Later kwam daar nog snowboarden bij. Door allerlei blessures heb ik me vandaag de dag maar toegelegd op fitness en een beetje padellen. Maar snowboarden wil ik echt niet missen.
Naast sport ben ik – en velen met mij – ook een muziekliefhebber. Ik ben gevormd door de grunge tijd, maar vind ook een heleboel andere stijlen heel leuk om naar te luisteren. Nog leuker vind ik het om naar muziek te kijken tijdens een live concert of een festival. De kunst van het bespelen van een instrument vind ik echt heel mooi. Helaas kan ik het zelf niet, ondanks vele pogingen als gitarist en drummer. In de zero’s speelde ik in een zelf opgericht bandje met de naam Pilot (uitprobeersel). Het was niet altijd even goed (zeker niet van mijn kant), maar het was wel ontzettend leuk om te doen en we hebben zelfs een talentenjacht gewonnen en 1 keer ons enige eigen nummer op de radio mogen spelen (ok, het was Radio Lelystad).
In 2003 gebeurde er iets fantastisch en dat was de geboorte van mijn zoon Sam. Hij is wel een echte Lelystedeling, al wil hij dat eigenlijk niet weten, omdat hij tegenwoordig in Amsterdam (binnen de ring) woont. Omdat zijn moeder en ik op een bepaald moment uit elkaar gingen en zij naar Haarlem verhuisde, ben ik in 2009 ook die kant opgegaan, zodat Sam niet de hele tijd heen en weer hoefde. Haarlem is het tegenovergestelde van Lelystad qua imago. Je moet de gezichtsuitdrukkingen eens vergelijken van de mensen tegen wie je zegt dat je uit de ene of de andere stad komt. Wereld van verschil.
Sam is inmiddels volwassen en woont al een tijdje op zichzelf. Voor mij was daarom het moment gekomen om uit Haarlem te vertrekken en zo ben ik dus in Utrecht terechtgekomen. En de komende jaren zijn voor mij een soort interbellum tussen verzorgende vader en ondersteunende opa. En dus is er volop tijd om samen met mijn vriendinnetje de wereld te gaan ontdekken.